Senthir

Saka Wikisumber
Menyang navigasi Menyang panggolèkan
Sumunar

[ 1 ]SENTHIR

Siti Atibah

Mulih sekolah Satriyo gegancangan nyelehake tas gedhe kang katon kebak buku. Wedang putih ing gelas plastik diombe nganti entek,

suntrut Dheweke tansah kepikiran Bapake sing wis patang dina iki ora bisa tangi. Mula kanthi rêrikatan Satriyo tumuju ing kamar Bapake sinambi nyangking tas kresek isi bungkusan bubur.

“Kades pundi, Pak? Taksih mumel?” pitakone Satriyo lirih ing sacedhake kupinge Bapake,

Pak Widodo isih merem ngampet lara. Nanging bareng kupinge krungu swarane anake sing lagi kelas nem SD, Pak Widodo kriyip-kriyip

"mripate.

“Iya ...Le. Bapak .. isih krasa ... mumet,” wangsulane Bapake kanthi swara grothal-prathul

Satriyo enggakbenggal mijeti sikile Bapake. Bocah umur rolasan taun iku pancen ngeman banget marang Bapake. Sawise Ibune seda, ya kari Bapake iki siji-sijine wong ing donya iki kang diduweni dening Satriyo,

“Dhahar bubur rumiyin, nggih Pak?” pitakone Satriyo sinambi mbukak bungkusan isi bubur. Sabubare sekolah Satriyo ora lali tuku bubur rong wungkus ana ing warunge Yu Jum.

Katon luh kumembeng ana ing pojok mripate Pak Widodo, Aline Pikirane uga banjur kelingan marang bojone kang wus mulih ndhisik ing pangayunaning Pangeran.

Sanajan ilat krasa pait, Pak Widodo nurut marang anake lanang, Bubur SEWeng a wa Din ah ana kag wekenga Pak Wiradi,

“Malih, Pak?”

mi gp “Wis, Le. Turua ... ndhisik, Mengko bengi ... kareben bisa sinau” kandhane Pak Widodo kanthi swara kang isih profhal-grathulk

SUMUNAR Antologi nta Cekak, 1 [ 2 ]“Sampun, Bapak rumiyin ingkang kedah sare. Kersanipun enggal dhangan,” Satriyo, Tangane ageage mijeti sikile Bapake Pak Widodo katon krasa kepenak dipijeti. Ora let suwe Pak Widodo wis lumebu ing alam impen.

Kain jarit sing wis pantes diarani gombal dikrukutake ing sikile Bapake. Satriyo katon unjal ambegan landhung. Atine banget welas ndeleng Bapake sing awake sangsaya kuru.

“Aku kudu bisa golek dhit kanggo tuku obat” grenenge Satriyo. Dhuwit celelangane Bapake sing ora sepiroa wis meh ludhes, Yen ora bisa golek dhuwit, banjur apa sing arep dipangan? pikire Satriyo, Apa maneh kudu tuku obat kanggo Bapake.

Kanthi alon-alon, lawang kamar ditutup, Satriyo banjur nyandhak tase lan ngetokake tumpukan koran, h

“Hmm, muga-mupa Gusti Allah paring rejeki,” kandhane Satriyo ing

'Awan kuwi Satriyo nyoba dodolan koran ing prapatan dalan gedhe sing adoh saka omahe. Satriyo pancen wegah golek dhuwit kanthi cara ngamen sanajan ya halal. Luwih becik dodolan koran, mangkono pikire Satriyo.

Awan kuwi prapatan bangjo katon rame, Mobil mewah lan motor padha mandheg ngenteni lampu sumunar ijo, Satriyo kang lagi tela ageage tumuju ing prapatan. Kringet kang dleweran ing gulu ora direwes.

h “Koran, Oom?” Satriyo ing sajroning mobil Merey, 5 “Hmmm,” wangsulane priya lemu karo nuding koran sing

priya mau, lampu abang gumanti ijo, Durung nganti Satriyo nampa dhuwit mobil Mercy ngglanyir ni j j

Satriyo sing njenger, mlongo, Satriyo ngelus dhadha. Unj began landhung, Pikirane katon NE a nira jaan kd ma

“Ah, sajake Gusti arep paring rejeki kang luwih gedhe,” grenênge

” Alhamdulilah, ora nganti rong jam, rong puluh koran wis payu kabeh. Sanajan sijising ora dibayar, ananging Satriyo isih bisa bathi wolulas ewu tupiah. Tumrape Satriyo, dhuwit samono wis aji banget. Bisa kanggo tuku obat lan tuku sega saklawuhe. Sisane ditabung kanggo tuku buku utawa kebutuhan sekolah liyane.

Sore kuwi Salriyo ngrumat Bapake, Sakojur awake Bapake dilap nganggo kain teles, Sawise ndulang lan menehi obat, Satriyo banjur mangan,

SUMUNAR Antologi Crita Cekak, 2 [ 3 ]Sega kucing anggone tuku ing warung angkringan katon wis enak lan nikmat kanggone Satriyo,

“Le, apuranen Bapakmu.”

Satriyo katon jenggirat keprungu swarane Bapake, Mula Satriyo banjur pitakon, “Wonten menapa, Pak?”

“Kudune Bapakmu sing ngrumat kowe, Le, Golek sandhang pangan lan dhuwit kanggo sekolahmu.”

“Ah, Bapak sampun gadhah penggalihan ingkang kados makaten. Kula rumaos remen nglampahi sedaya menika,” f

“Ya kuwi Le sing ndadekake Bapakmu trenyuh, Dudu Bapak sing = Katon eluh kumembeng ing sapinggire mripate Pak Widodo, Atine banget kerantaranta ngerti yen Satriyo sing lapi umur 12 taun wis

Ki saga kesa. ma Tak Widodo ing sajroni paka Wr sakulawarga, pandongane 0 Ing sajroning,

piaraan, an Manan Sampun menggalih ingkang, boten-boten, ngenthengaken sangganipun Bapak.”

“Muga-muga Gusti ngijabahi panjanpgkamu, Le.”

“Amin Ya Robbal...”

Durung nganti Satriyo nerusake tembung “Alamin”, dumadakan kori dithothok kaping ilu.

“Thok... thok... thok ....”

“Assalamu dakum ...”

Keprungu swara serak tur abot saka ji baning lawang. Satriyo metu saka kamar, tumuju ing lawang ngarep.

Bareng lawang dibukak, saiba kagete Satriyo weruh tamu sing lagi

“Apa kowe bocah sing dodol koran awan mau?” pitakone wong lemu iku karo mesem,

“Nggih, kula piyambak,” sumaure Satriyo,

“Ayo, Bapak kudu nyuwun ngapura marang Mas ... Mas sapa?” pitakone bocah wadon cilik umur sepuluh taunan.

“Satriyo.” Satriyo sumaur alon.

SUMUNAR Antologi Crita Cekak, 3 [ 4 ]“Bapak kudu nyuwun ngapura marang Mas Satriyo,” ujare si bocah wadon cilik iku karo mrengut nanging nggemesake. Astane Bapake sing lemu ditarik-tarik supaya nyalami Satriyo.

“Sumangga, lenggah rumiyin.” Satriyo mbagekake tamune,

Tamu loro padha mlebu ngetut saburine Satriyo. Banjur lungguh ing kursi sing wis reyot kabeh, Priyayi lemu iku katon milang-miling ngingeti kursi sing wis banget tuwane. Sajake kuwatir yen awake sing lemu iku bakal katut ambruk glangsaran bebarengan karo kursi. Dene bocah wadon cilik tanpa wigah-wigih banjur lungguh kursi, Praupane isih besengut.

“Sejatosipun wonten menapa, Pak?” ujare Satriyo marang priyayi lemu sing kanthi ngati-ati lungguh ing kursi.

“Ngene, Satriyo, Dhek awan mau Bapak durung nganti mbayar koran, nanging lampu ijo wis murub, Mula Bapak njaluk pangapuramu wae. Tujune ana putriku si Sinta sing maris iki, Yen ora, bokmanawa aku ya ora bakal bisa dolan mrene” ujare priyayi lemu sing asma Pak Bambang Sastroatmodjo. san jan aaa aa A Kena

iyo. Atis marem, Praupane sing besengut wis ilang tanpa tlacak. Dhasar bocah aleman!

“Yen nyuwum ngapura thok, ya kecut Pak.”

“Ya ... ya ... ya, Bapak upa arep mbayar korane” sumaure Pak Bambang karo mesem. Dhompet sing kandel banget wis metu saka sak dana. Pak Bambang banjur ndudut dhuwit salembar warna abang gambar Bung Kama kn lang Haha. “

“Iki dhuwit minangka pantineanggonku mbayar koran, Satriyo,” gaga nang Ak an na aa an a

langing Satriyo mung njenger. Ora nampani it sing lapi iki dingerteni dening i ik ih |

Ki iyo, kuwi dhuwit halal saka am wae” = aaa Bapak, Tampanana

“Boten, Pak. Kula sampun ikhlas, kok.”

“Wis ta. Dhuwit iki rak bisa kanggo kebutuharunu sekolah.”

“Matur nuwun, Pak, Kula teksih gadhah arta inggih sanajan namung f “Huk ... huk ... huk ..,,” swarane Pak Widodo watuk-watuk saka njero kamar, “Ana sapa ta, Le?”

“Menika, Pak. Wonten tamu ; Asmanipun Pak Baml Ng aa agung, bang,

“Hmmm, bener kandhane tangga-tangga ing kene. Bapakmu gerah, ya?” pandangune Pak Bambang,

SUMUNAR Artologi Crita Cekak, 4 [ 5 ]“Inggih, Pak. Nanging namung gerah watuk, kok.” “Lara ya lara, Sanajan mung watuk, nanging yen kebanjur-banjur rak iya bisa bilai. Bapak bisa ketemu karo Bapakmu?”

5 “Sumangga, Pak. Ning nyuwun pangapunten, panggenanipun awon

menyat saka kursi banjur mlebu kamar, Weruh Pak Widodo kang turon ana amben, Pak Bambang nyedhaki, “Nyuwun pangapunten, Pak. Kula lancang kumawantun mlebet kamar Panjenengan” Pak Bami jur ki sacedhake Pak Widodo kembeng- kembang Lak. bang banjur lungguh kang kembeng; “Sampun priksa dhokter utawi tindak priya sakit, Pak?” “De ... reng, Pak,” sumaure Pak Widodo apa anane, “Manawi makaten, sumangga kula dherekaken wanten griya sakit” “Matursewu nuwun, Pak, Mangkerak mantun piyambak.” “Manawi boten dipun priksa, kados pundi badhe mantun? Mangke nemen!”

“Pripun, Pak? Mangke kula sedaya ingkang badhe mbayar,” sambunge Pak Bambang sajak ngesti apa kang dadi penggalihane Pak Widodo,

Pak Widodo ora bisa sumaur, Pasrah. Apa priyayi lemu iki diutus dening Gusti murih biyantu dheweke?

“Dhuh Gusti, matur nuwun awit kanuprahan Panjenengan,” ujare Pak, Widodo lirih.

“Sumangga, Pak. Kula tuntun wonten ngajengan.”

Pak Bambang Klakon nuntun Pak Widodo mudhun saka amben, Alon-alon metu saka kamar. Satriyo lan Sinta sing wis katon raket ageage mbiyantu nuntun Pak Widodo tumuju ing Mercy,

Letsedhela, swarane mobil kang alus ninggalake papan kono, Tumuju ing rumah sakit. Ya ing rumah sakit kuwi Pak Widodo opname sepuluh dina, Dene sakabehe biaya ditanggung dening Pak Bambang,

wak

Wis seminggu Pak Widodo ngayahi jejibahane maneh minangka

tukang becak, Sanajan wis dirayu Pak Bambang murih gelem dadi pegawe ing,

SUMUNAR Antologi Crita Cekak, 5 [ 6 ]perusahane, Pak Widodo tetep ora gelem nampa, Dheweke wis rumangsa kepotangan budi kang ora bisa diukur marang Pak Bambang.

“Kula rumaos remen narik becak, Pak. Inggih kanthi menika kula kepengin supados anak kula saged dados tiyang, Dados tiyang ingkang kawiwitan saking gesang ngrekaos,” mangkono ngendikane Pak Widodo.

Dene Pak Bambang ya ora bisa meksa marang kekarepane Pak Widodo, Pak Bambang kepara salut marang, Pak Widodo kang ora pelem nggantungake uripe marang liyan, Sabanjure Pak Bambang ngendika, “Inggih sumangga. Nanging menawi mbetahaken menapa kemawon, sampun sungkan-sungkan matur dhateng kula, Pak Widodo.”

Ewadene Satriyo sing, pancen bocah sregep, wulangan ing sekolahe moncer, Bola-bali dadi juwara ing sekolahe. Kepara dheweke entuk beasiswa, Satriyo bener-bener diajab dening wong tuwane supaya dadi wong kang migunani tumrap bangsa lan negara. Mula dheweke ora oleh maneh dodolan koran, Wektune mung mligi kanggo sinau lan sinau. Sanajan yen sinau mung

Senthir kang wis madhangi kira-kira rong puluh taun kepungkur saiki tumata kanthi permati ing lemari kaca kagungane Pak Dhokter Satriyo. Dene Bu Dhokter Satriyo, ya Dhokter Sinta, sing ngrumat senthir “pusaka” mau.

“Bu, Andi mau lampu itu untuk mainan,” ujare bocah lanang umur Tong taun kanthi basa Indonesia.

h “Ora pareng, iku lampu pusaka kagungane Bapak. Iya kanthi lampu kuwi Bapakmu bisa dadi priyayi kang hebat”

“Andi mau sepelti Bapak, Andi mau belajal pake lampu itu.”

“Iya, mengko Bapak karo Ibu mundhut senthir kanggo Andi, ya?”

sk a anan,

Ikter Sinta nd putrane sing memper kalong mlaya karo senik —cuthek—

SUMUNAR Antologi Crita Cekak, 6