Pengalamané tikus cilik

Saka Wikisumber
Menyang navigasi Menyang panggolèkan

[ 4 ]

Pengalamané Tikus Cilik

[ 6 ]

Ènèng sakwijiné tikus anakan kepéngin ngerti nang alamdonya iki ènèng apa waé. Mulané dèkné terus pamit maké budal dolan. Ora let suwi dèkné wis tekan omah menèh. [ 7 ] [ 8 ]

Tikus cilik terus ndongèng karo maké: “Mak, kowé saiki arêp tak dongèngi, aku mau ngalami apa waé, Dongé aku lunga dolan, aku mlebu ing sakwijiné gedong gwedé magrong-magrong. Omahé awaké déwé iki nèk dijèjèrké menawa ora kétok blas. Aku nang kono terus kepetuk karo sakwijiné kéwan. Dongé aku weruh kéwan iku, aku kok krasa mrinding déwé, awit rupané lan lakuné jan nggilani tenan. Ndasé kéwan iku abang semlorot rupané lan kukuné sikil landepé ngungkuli sekèrmès. [ 9 ] [ 10 ]

Dèkné uga nduwé swiwi; lah nèk dongé swiwiné diobat-abitké kaé rasané kaya alamdonya arep ambleg. Nèk dong dèkné mbengok: “Kukurukuuk!!!” banteré ngungkuli gluduk sampèk kupingku budek. Iku mesti kéwan sing nyamari tenan ya mak?

Sakbaré iku aku uga weruh kéwan liyané menèh, nanging tak pikir dèkné ora medèni kaya kéwan sing ndisik mau. Awit kéwan iku kétoké sumèh lan mripaté melok-melok, semlorot kaya lintang. Nèk mlaku jan alon-alon, ora krungu swarané blas. Nèk njagong dèkné seneng karo ngelus-elus awaké. [ 11 ] [ 12 ]

Dong-dongan ndilati sikilé terus kukur-kukur rainé. Aku mau sakjané arep mara lan omong-omongan karo kéwan iku. Nèk kéwan sing seneng bengak-bengok mau ora nang kono, menawa aku saiki wis nduwé kantya. Sangking wediné karo kéwan sing bengak-bengok mau aku terus gelis-gelis mulih.” [ 13 ] [ 14 ]

Maké Tikus Tyilik saiki terus semaur: “Kolku gedé tenan, kowé terus mulih. Awit kéwan sing mbok elem jaréné grapyak lan ngganteng mau malah mungsuhé awaké déwé sing gedé.

Lah kéwan sing liyané, sing jaréné rupané medèni lan sing seneng bengak-bengok, iku malah ora bakal ngapak-apaké kowé.”

Mengkono kuwi Tikus Tyilik nampa piwulang, kudu sing ati-ati aja namung nyawang rupa, awit barang sing kétoké apik durung mesti nèk apik tenan [ 16 ]

Kurang Sabar

[ 17 ] [ 18 ]

Kurang Sabar

Ènèng wong tani sakjodo manggon nang désa sing adoh karo kuta. Wong loro iku jenengé Pak Poniran lan mak Ponirah.

Pak Poniran namung nduwé sapi siji, nanging dong-dongan dèkné nduwèni kepéngin dadi wong sugih.

Ing sakwijiné ésuk, dongé ijik meres mèrki, dèkné kok nglamun kaya-kaya wis dadi wong sugih tenan lan wis nduwé sapi pirang-pirang. Pak Poniran énak-énak sing meres mèrki karo nglamun, terus ujuk-ujuk krungu bojoné tyeluk-tyeluk: “Pak! Pak! Mréné didelok ta, aku nemu apa iki!” [ 19 ] [ 20 ]Pak Poniran sakwat njenggèlèk tangi enggoné nglamun, terus nginguk sangka lawangé kandang sapi. Nang kono dèkné sing mandeng bojoné nganti ora kedèp, awit ora rumangsa ngingu banyak kok weruh nèk bojoné mbopong banyak, lah tangan sing liyané nggegem endok mas. [ 21 ] [ 22 ]Wong sakjodo iku saiki ya nggumun ya pada bungah banget. Sing wédok terus ngomong: “Nèk banyak iki saben dina gelem ngendok mas siji awaké déwé bakal sugih tenan.” Saiki kerjanané liya-liyané ditinggal terus banyaké digolèkké nggon sing apik déwé nang omahé. [ 23 ]

Saben ésuk banyaké uga dibopong digawa nang blumbang lan wong sakjodo iku sing nunggoni banyaké ngelangi nganti njenggruk. Saben wengi uga ditataké nggon turu nang kamaré. Uripé banyaké ya pantyèn kepénak tenan.

Banyaké saben dina ya ora tau mangkir sing ngendok mas siji. Endoké terus diedol lan duwité dienggo tuku kebon lan sapi liyané. Alon-alon wong sakjodo iku mundak kepénak uripé lan lekas diajèni karo wong liya-liyané nang désa kono.

Nanging ènèng wantyi Pak Poniran kok nduwé pikiran ngéné: “Nèk banyak iki saben dina namung ngendok mas siji, awaké déwé kudu ngentèni suwi banget bisané dadi wong sing sugih [ 24 ]déwé nang désa kéné.”

Sangking ora sabar, dèkné terus ing sakwijiné ésuk ngomong karo bojoné: “Banyaké awaké déwé iki mesti ijik nggémbol endok okèh nang wetengé. Semunggoné wetengé saiki takbedèl, mesti endoké sakdelan bisa metu kabèh. Dadiné awaké déwé ora usah ngentèni kesuwèn banget nèk kepéngin sugih.”

Mak Ponirah manut karo bojoné, awit dèkné ya kepéngin ndang gelis sugih.

Sing lanang terusan waé dijikuké péso lan diréwangi mbedèl wetengé banyaké. Kadung banyaké wis dibedèl, wongé kabèh loro kagèt lan ndomblong, awit ora nemu endok blas nang njero wetengé banyaké. [ 25 ] [ 26 ]

Sing wédok terus mbengok: “O allah, Pak! Lah kok ora ènèng endoké siji waé ya! Lah saiki kepriyé? Awaké déwé iku mau sakjané kurang sabar lan ora trima nampa endok mas siji-siji saben dina. Saiki awaké déwé slawas-lawasé ora bakal bisa nampa endok mas menèh.”

Pak Poniran lan mak Ponirah saiki wis ora pisan-pisan menèh kepéngin dadi wong sugih.

Uripé saiki bisa sabar lan nrima. Saiki wong loro kuwi bisa nitèni déwé nèk wong sabar lan nrima iku bisa ngetoké woh sing gedé ajiné nang uripé. [ 27 ]