-8-
25. Kaja ngapa sira jaji, puniku pituduh-ingwang, retna Sudjinah aturé, asanget pamundi-amba, kadi-paran ladjengnja, tegesipun ingkang sudjud, sang pandita angandika.
26. Ja jaji panemu-mami, tegese sudjud punika, pan saka banju asale, dudu banju ing bengawan, dudu banju sumberan, dudu banju saking gunung, dudu banju saking tawang.
27. Dudu banju owah gingsir, dudu banju kena rusak, banju urip sadjetine, anenggih be rububi- jah,djatine iku njawa, nora luwih nora surud, si- jang dalu datan samar.
28. Jèku banju kang sadjati, tjatjahé patang perkara, meni ingkang dingin anggèr,madi kang kapindonira, wadi kang katelunja, manikem kang kaping tjatur, as ganep patang perkara.
29. Kaja-prije sira jaji, mangkono wewarahingwang, retna Sudjinah ature, sanget ing panuwun-amba, ladjengnja njuwun tedah, milane salat alungguh, puniku asal punapa.
30. Sang pandita anauri, mulané lungguh punika, pan saking buni asale, dudu buni kena rusak, dudu buai kinarja, bumi wong kungi ja dudu, dudu bumi kang kentjikan.
31. Ja jaji panemu-mani, buni iku ing tegesnja, djisimira ing arané, ija djisin kang nakirah [1], amengku njawa suksma, badan tunggal djatinipun, udjar kang tjatur perkara.
32. Ija iku buni sutji, kang anot swarga naraka, djatine djagad [2] ta anggèr, jèku buai kang sampurna, kèhe tjatur perkara, bumi wesi lawan
ing talingan. Nunten njipta musbitipun kemawon "allahu, allahu" (ing ngriki allah, allah) manut lampahing ambekan ing grana, talingen lan lesan boten tunut-tunut.Nunten katjekak "hu,hu" (ing ngriki huallah, huallah), kanti mandeng tengahing nétra kakalih, dene talingan, lesan, ambekan ing granà,
sampun boten tumut-tumut.
