XII.
Déwa tjandakipun, ingkang pantes tinulad pakarjanipun inggih punika Sang Hjang Baruna, déwaning toja.Wonten ing agami Brahma kapratélakaken bilih titihanipun Batara Baruna wau mangkara utawi makara, inggih punika kéwan ingkang wudjudipun nggegerisi. Sukunipun ngadjeng saha endasipun mémper sangsam, badan saha buntutipun ménper ulam.
Manawi wonten ing padalangan kotjapipun namung dados déwaning toja, mila djemparing ingkang ngedalaken toja, kawastanan barunastra. Mirid serat Paramajoga anggitan Ranggwarsitan, Sang Hjang Baruna punile putranipun Sang Hjang Gangga, namung kémawon katrangan sanésipun boten wonten. Pantjén lugunipun wonten ing kalangan kadjawén Sang Hjang Baruna punika kalebet déwa ingkang méh boten naté kotjap. Sanadjan wonten ing padalangan inggih awis-awis katjarijosaken. Wonten ing lampahan Ardjunasasra (kawrat ugi wonten ing serat Ardjunasasra Sindusastran), déwaning warih punika ingkang nggesangaken Déwi Tjitrawati saha putri domas ingkang sami suduk slira, djalaran pokal damelipun danawa balanipun Prabu Dasamuka. Tjarijos sanésipun kula déréng naté mireng. Bvadéné wonten ing serat Ramayana pérangan Astabrata kaéwokaken déwa ingkang pantes tinulad.
Pangandikanipun Sang Prabu Rama makaten:
Sang Hjang Baruna ngasta dedamel
kang mawa wisa nggegirisi jaiku nagapasa
kang nénaléni.
Pasabrata iku tuladen
Sakabéhing durdjana pada talikungen.
