Ester Pratiwi
kaliyan matur, "Ki ulamipun kula paringaken tangga tepalih lho," aturipun Nyi Sumaita.
"Yo,ora dadi ngapa," ngendikanipun Ki Sumaita.
Wulan gantos wulan, taun gantos tahun, sima temtu ngintun ulam, ngantos tanggo tepalih sami gumun. Crita menawi sima ngintuni ulam punika kasebar tangga dhusun, mila saya dangu dhusun tambah regeng. Ki Sumaita tambah sepuh nanging tetep ketingal gagah prakosa, nanging dalu punika ngendika kalyan semahipun.
"Nyi, umur kuwi sing kagung Gusti Allah, mula yen aku ditimbali, sliramu sing ati-ati"
Nyi Sumaita matur, "mbok yen ngendika mboten sing aneh-aneh!"
"Lho, rak ya ngono ta,?" Ngendikanipun kaliyan gumujeng.
Nanging injingipun nyi Sumaita wungu, Ki Sumaita kendel kemawon, dipun hoyog-hoyog mboten wungu, kasunyatan Ki Sumaita sampun kapundhut Gusti. Nyi Sumaita njerit kaliyan nubruk, sareng tangisipun kapireng warga, lajeng mlebet dalem nyuwun pirsa "wonten napa nyi?
.jpg)
"Iki dhi Ki Sumaita," wangsulamipun kaliyan tasih muwun.
Sareng sumerep lajeng wangsul nyritosi ingkang jaler menawi Ki Sumaita tilar donya. Sedanipun cepet sumebar salebeting dhusun ugi dhusun sakiwa tengenipun. Siyangipun sareng mboten wonten ingkang dipun tengga, lajeng kasarekaken kanthi pangormatan ingkang ageng. Pesareanipun mboten tebih namung wonten kidul dhusun.
Salebetipun pitung dinten, ing dalemipun dipun wonteni pengajian kangge panglipur ingkang dipun tilar,ugi arwahipun Ki Sumaita dipun tampi wonten ngarsanipun Gusti Allah kang murbeng dumadi.
Enjangipun sanak kadang sami kondur, katingal sepi namung tangga ingkang celak tasih.
58
Dinas Pariwisata dan Kebudayaan Kota Yogyakarta
