Rahman Wirawan
alas kono. Nanging miturut pawarta kang sumebar, desa Paker kuwi ana sisih kidul alas Mentaok. Mula Ki Prajaya uga banjur menggok mengidul nurut dalan cilik sing wis ana, mbok menawa dalan kuwi kerep kanggo liwat wong kang arep padha golek kayu ing sapinggiring alas mau.
Bareng wis sawetara anggone mlaku ngidul katone asu kang digawa Ki Prajaya katon kesel banjur ndhekem njaluk leren. Mula rejane jaman desa kono kasebut desa Suren, asu leren. Wis dianggep cukup anggone ngaso Ki Prajaya banjur nerusake lakune. Saka kono wiwit ketemu wong kang padha arep ngarit, ana kang arep menyang sawah lan sak panunggalane. Alon-alon lakune Ki Prajaya karo ndeleng sesawangan ing desa kono kang katon subur lan uga ayem kahanane, ora kanyana krungu lamat-lamat suwarane kutut manggung. Dheg, atine Ki Prajaya, “Ora kleru maneh. Kae mesthi suwarane si Jakamangu", kandhane Ki Prajaya lirih.
“Ki sanak, niki kok onten swara kutut sae penere sisih pundi nggih?", pitakone Ki Prajaya marang wong lagi ngileni sawah.
“O… nika kutute Ki Ageng Paker, penere nika kidul bulak nika”, wangsulane.
“Nggih matur nuwun ki sanak, kula ajeng ningali kutute, kadose kok sae sanget anggunge”, kandhane Ki Prajaya karo mlaku ngidul. Kanthi rada rikat sinambi nuntun si Buntung, ngono arane asu /sona, kang tansah nganeh-anehi lakune Ki Prajaya saka Majapahit tekane desa Paker
Ana ing desa Paker Ki Ageng kaya adat sabene wayah esuk mesthi ngerek kutute supaya kena srengenge supaya manuk mau tansah bregas. Ora lali Ki Ageng nyambi wedangan lan sawetara nyamikan. Saking senenge lan ngrungokake anggunge Jakamangu ora krasa yen sacedhake Ki Ageng ana pawongan kang uga melu nyawang kutute.
“Kulanuwun Ki Ageng. Menapa kula pareng ndherek ningali kutut panjenengan?” kandhane wong iku kang ora liya Ki Prajaya.
“Oh… mangga ki sanak. Nganti ora ngerti nek ana tamu”. Wangsulane Ki Ageng. “Lha … terus pajenengan niku sinten gek saking dhusun pundi?” ujare Ki Ageng.
“Kula niki saking dhusun iring wetan mriku Ki Ageng, lan nama kula Ki Prajaya". Ngono wangsulane Ki Prajaya semu goroh.
“O …layak kula dereng tau kepanggih, mangga ta nek ajeng mirengke kutut kula. Pendhak enjing kutut niki temtu kula pepe onten latar mriki”, kandhane Ki Ageng.
“Nggih kleresan kula sepasar sepisan mesthi langkung mriki", ujare Ki Prajaya.
46
Dinas Pariwisata dan Kebudayaan Kota Yogyakarta
