Ki Ageng Paker
lan Ki Jaka Mangu
Rahman Wirawan
Hurketekuk....kuk....kuk....kuk. Hurketekuk....kuk....kuk....kuk. Swara manuk kutut kang lumrah keprungu ing wayah bengi, esuk, trontong- trontong srengenge mlethek saka sisih wetan. Ananging esuk kuwi beda karo adate, katon sepi ora ana suwara anmggunge kutut kang bisa nuwuhake rasa ayem marang sapa wae kang mirengake.
Kacarita ing papan liya ana priyagung kang lenggah katon sungkawa, yaiku Prabu Brawijaya, amarga wiwit wungu sare ora mireng suwara kutut kaya padatan, mula Sang Prabu banjur nimbali abdi sing ngrumat klangenane Sang Prabu.
"Nyadhong dhawuh ingkang kathah sinuwun, dene wanci enjing makaten sampun nimbali ingkang abdi", ature ingkang abdi kanthi ngaturake sembah.
"Hem ngene ya Paman, apa kowe ora krasa menawa wayah esuk iki ana sing katon nganeh-anehi ing njrone kraton kene", ngendikane Sang Prabu Brawijaya.
"Kados mboten wonten ewah-ewahan wonten salebetipun kraton mriki sinuwun", mangkono wangsulane abdi Dalem mau.
"Nek ngono coba kana nilikana neng kurungan kutut, wiwit mau esuk kok durung keprungu suwarane si Jakamangu".
"Ngestokaken dhawuh, Sinuwun". Kanthi ngaturake sembah abdi mau banjur nyuwun pamit niliki kurungan kutut klangenane Sang Prabu. Ora watara suwe keprungu suwara abdi mau kanthi laku sajak kesusu, "Adhuh ketiwasan sinuwun".
"Kepriye Paman, ana apa?"
Kempalan Cariyos Rakyat Jawi
43
