Watu kang Nggegirisi ing Pucuking Gunung Mbesari
cerita lan njogetake wayang. Ora ana penonton kang ora marem. Kabeh padha mongkog bisa nonton wayang kang kababar dening Ki Renggana. Kabeh kang mresani ora ana kang ngantuk. Kabeh padha mentheleng ora kedhep, kaya-kaya padha emoh kelangan sapangucap wae omongane Ki Renggana.
Uga nalika metu gara-gara kang lucune temenanan. Kabeh nganti padha kepingkel-pingkel. Malah nuwun sewu nganti ana kang padha kepuyuh-puyuh saking bungkele. Apa maneh nalika Ki Renggana paring wejangan-wejangan bab benering urip ing marca pada. Laku bener kang kudune dilakoni menungsa kabeh ananging
saiki wus ora padha digatekake, malah kepara padha diterjang wae kanti ora ana rasa salah. Kabeh mung padha manggut-manggut mbenerake apa kang lagi dikandhakake Ki Renggana.
Ananging saeba kagete Ki Renggana lan para wiyaga uga waranggana. Nalika ana jejer kang ngudokake Petruk metu, Ki Renggana lali marang welinge wong kang nanggap dheweke kang ora ngentukake Petruk metu. Lan kedadeyane ora padha karo kang dibayangake sadurunge. Kabeh padha pating jlerit. Ora nganti ganti menit sawise Petruk metu, kabeh lampu kang mau cumlorot padhang jingglang kaya rina mati pet lan njalari peteng dhedhet. Blencong kang dadi piandele Ki Renggana uga mati pet. Kabeh anane mung peteng karo peteng. Swara waranggana
kang padha pating jlerit nambahi gugupe Ki Renggana.
" Sareh..sareh..." Swarane Ki Renggana karo nenteremake atine dhewe.
" Sareh pripun Ki.. genah peteng dhedet ngaten je..." sahutane Parimin kang nyekel kendhang.
" Sik..sik...Iki yen ora kleru kok neng tengah alas ya, " Tarji nyambung.
" Leres Ki..kita wonten ing pucuk gunung... " Parjiyo ora gelem keri.
" Pucuk gunung? Kepriye awake dhewe le mudhun?" Tarti waranggana kang katone kenes jebul ya isa nangis marga panik.
" Aku wedi tenan Di..." Yu Retna waranggana kang awake lemu ginuk-ginuk uga tetangisan.
Ki Renggana meneng sedhela, ngeningake pikire. Ana apa kok dadi kedayenan lelakon kang kaya ngene. Dheweke lagi rumangsa yen dheweke kang luput.
" Sedulur-sedulur... Aku njaluk pangapura. Mestine kedadeyan iki ora perlu ana yen aku ati-ati lan wening ing pikir. Bener aku dhalang kondhang kang iso gawe carita wayang apa wae. Ananging Gusti Kang Murba Ing Dumadi ora marengake aku pongah lan umuk. Nyatane piwelinge wong kang ora tak rewes wae iso ndadekake cilakane kabeh sedulur iki. Aku nggampangake rembug lan nyilikake artine liyan. Ya jalaran iki aku antuk pepenget saka Gusti. Muga-muga iki dadi pepenget kang bakal ana gunane banget ana ing wektu-wektu candhake.
Kempalan Cariyos Rakyat Jawi
33
