Komaruddin
tangane nalika weruh sigite Nabi Yusuf.
Ngerti Pak Wangsa duwe mas kang ora sethithik, rondhane diundhaki. Menawa ana wong manca desa mlebu kono, ora suwe mesthi banjur ditlesih.
“Apike emas iki dicaoske menyang kraton mawon, Pak, bok menawi menika kagungane punggawa kraton ingkang nitipriksa sabine Bapak. Utawi saged ugi rumiyin kraton kenging lindhu lajeng emas menika kapendhem. Nembe samenika katingal. Mila kedah dicaoske teng kraton“
“Ora bisa, Ndhuk. Emas iki duwekku. Olehku nemu ing sawahku. Pokoke arep tak dol“.
Esuk-esuk Pak Wangsa wis tekan ngarep toko emas.
“Pa isa kuwat, toko ki tuku emasku “, grenenge batine.
Sidane wong sugih dadakan iku mubeng-mubeng golek toko sing paling gedhe ing kutha iku.
“Napa kersa numbas emas kula niki?“, kandhane Pak Wangsa sinambi ngetokke buntelane.
Sing duwe toko njenggirat kaget. Dipandeng wong sing katon letheg iku wiwit jempol sikil nganti tekan pucuking rambut.
“Kok sampeyan duwe emas semanten gedhene. Mesthi sampeyan nyolong.“
“Boten mawon!“
“Lha saking pundi?“
Wong sing ora tau goroh iku nyritakke pengalamane kanthi tapis. Nanging kanthi sesidheman sing duwe toko kongkonan tenagane supaya nglaporake marang prajurit kraton kang lagi nganglang praja.
“Kowe dak rangket“
“Lepat kula menapa?“
“Sesuk matura dhewe yen wis neng landrat“
Wong sing arang-arang neng kutha iku sidane diglangdhang menyang kraton. Ana ngarsane sang raja, Pak Wangsa getun, semu ngudarasa
“Nek aku manut anakku, lelakonku ra bakal dadi kaya ngene iki!“
Omongan sing mung kaya dene ngudarasa, iku pranyata dimidhangetke Sang Raja.
“Sapa peparabmu?, genea sira ngudarasa kaya mangkono?“
Sing didangu matur apa anane saka ha tekan nga.
“Apa bener anakmu bocah wasis?“
“Miturut gotekipun tiyang kathah mekaten, Gusti!“26
Dinas Pariwisata dan Kebudayaan Kota Yogyakarta
