Nglarah Bab Dumadine Kawah Jaka Pekik lan Rara Dhenok
D. Djumadi
Kala samana, udakara tabuh sepuluh; nalika Laras mudhun saka bis patas King terminal Purwadadi. Laras wiwit mlaku ngener sawijining hotel ing sacedhaking terminal iku. Bareng tekan ngarep hotel mau, Laras kepengin nakyinake, apa yen dheweke mlebu ing hotel iku, bisa antuk sisik melik bab Kawah Jaka Pekik lan Rara Dhenok. Ing batin Raras ngudarasa, ya sanadyan durung bisa antuk sisik melik kaya sing dakkarepake, saora-orane bias mangerteni papan dununge kawah iku. Alelandhasan pangudarasa mangkono mau, Laras mutusake mlebu ing hotel karo uluk salam, "Kula nuwun, sugeng enjing, Pak." Sing jaga hotel, karo ngadeg, mangsuli, "Sugeng enjing. Ee, mangga. Menapa kula saged caos bebantu?"
"Matur nuwun, Pak. Bokbilih maksih wonten kamar kothong, kula badhe ndherek ngaso ing hotel riki," tembunge Laras sopan.
Sing jaga hotel mangsuli, "Inggih, kaleresan. Maksih wonten satunggal kamar ingkang kothong. Kamar nomer 11."
"Oh, kaleresan menawi makaten. Menika KTP kula," wangsulane Laras rumangsa lega. Sing jaga hotel, karo nampani KTP kandha, "Sakedhap, kula cathetipun ing Buku Tamu." Dheweke banjur njupuk kunci lawang kamar nomer 11, dipasrahake marang Laras karo kandha, "Menika kuncinipun.
Laras nampani kunci kamar nomer 11 karo kandha, "Matur nuwun, Pak.116
Dinas Pariwisata dan Kebudayaan Kota Yogyakarta
