Kaca:Djodo Kang Pinasti.pdf/72

70

 Benginé Rara Hartati ora bisa mèlu mangan, lan anggoné mapan turu gasik ḍéwé. Mula kantjané kang tresna banget marang Sang Rara niliki, pitakoné: „Mbakju, mbakju, apa kowé lara, kok ora mangan lan wajah méné kok wis mapan turu".
 Hartati Ija kok di, sirahku rada abot". Kantja: ,,Iki lo aspirin ombénen, bèn ndang ilang ngelumu, enja wis, saiki bobuk ja tjah manis, sésuk jèn mari dak tukokakė bonékah".
 Botjah loro mau pada ngguju.
 Hartati: ,,Wis ta tinggalen, aku dak turu temenan, sésuk bèn mari".
 Kantja: ,,Ija, ngati-ati jèn kowé sésuk ora mari, aku mesti nangis".
 Hartati: „Ja ta wis".
 Nganti djam rolas bengi Rara Hartati durung bisa turu, isih tansah merem-melèk. Mbuh saka gemblenging pamikir lan pangrasa, mbuh saka tanḍesing panalangsané. Bareng Rara Hartati lumajap arep keturon, krungu swara dumeling ing kupingé: ,,Tati.... mung ngandela marang kaélokaning Pangéran......"
 Hartati gragapan ngingetaké ngiwa-nengen ora ana kang kadulu. Samana Sang Rara sudjud kanți panalangsa marang Gusti Kang Murbèng Titah. Sabandjuré bisa turu les, tangané tengen kang nekuk tumèmpèl ing pipi, isih njekel kertupos kawuk kang tulisané wis saja lamat-lamat ora tjeṭa. Dokter Wiwaha sengkut anggoné njambut gawé, tansah dadi legané panggalihé para panggeḍé. Ora ngemungaké ana ing panggawéan baé, Dr. Wiwaha dadi pangaleman, ing djaba djenengé uga kerep ketjangking, mula akèh kang pada ngundang menawa ana wong kang nudju suker-sakit. Durung suwé anggoné dadi dokter ana Semarang, wis konḍang, iku kegawa saka ora tau mbalèkaké wong kang ngundang. Sanadjan wajah dudu wajahé, kena dimesṭèkaké tekané. Legané wong kang pada ngundang, déné sarwa ḍangan lan titi banget anggoné mriksa marang sing lara, ora tau duwé ulat kang ora ngresepaké, tur bisa ngepèk atiné kang paḍa ngundang. Dokter Wiwaha ditresnani ing kantja-kantjané. Ḍuwurané tresna, sor-sorané asih kabèh, amarga ketitik saka lu-