Kaca:Djodo Kang Pinasti.pdf/56

V. GOTAK-GATUK MATUK, KAJA DUDU

KAREPE DÉWÉ

Nudju ing dina Sabtu, kira-kira djam loro awan. Rara Hartati lan adiné, R. Hartawan, wis pada ngadang otobis kang arep menjang Kendal, nanging otobis kang saka Kendal durung teka, mula bandjur arep ngenténji ana ing setatsijun bis. Setatsijun bis mau aḍapur kamar patunggon kang bawéra. Ing sadjroning kamar kono wis akéh kang pada ngenténi otobis kang dibutuhaké ḍéwé-ḍéwé. Hartati lan Hartawan mingak-minguk golék papan kang rada lega, jaiku ing podjok Wétaning kamar patunggon iku. Ing kono isih sela, kang katon lenggah mung prijaji kakung-putri loro. Prijaji mau wis rada sepuh, sadjaké isih anjaran ana ing Semarang, ketara akéh wewékané. Sabarang kang disumerepi digatékaké lan digalih, rada kaduk pakéwed utawa kidung, awit saka durung paham marang kahanan ing kono. Dadi ana sumelangé menawa
kléru. Prijaji kang kakung tansah migatékaké tindaking wong-wong kang ana ing kamar patunggon mau. Rara Hartati bandjur lungguh ing satjedaké prijaji puteri sepuh mau, déné Hartawan ora mélu lungguh, malah lunga manéh ngadang otobis. Sang Rara ngira menawa kidunging prijaji loro mau, djalaran ora kulina tindakan adoh, Isih rikuh arep pitakén marang wong lija, ngawékani adja tansah dadi gawéning lijan ing babagan kang ora perlu lan kang
mestiné bisa oléh katrangan saka lajang wara-wara kang pada ditémplékaké ing témboking kamar patunggon lan ing papan-pangumuman. Linggihé Rara Hartati rada ngangseg njedaki prijaji
sepuh kang putri karo mésem. Sedjatiné awéh dadakan supaja prijaji sakaliian mau andangua apa kang. dadi betahé. Katudju ngenu déné prijaji putri mau bandjur ngadjak wanuh, pangandikané mangkéné: „Mangga nak; dipun sekétjakaken lenggahipun, ingriki kémawon”.
Hartati: „Inggih bu, sampun boten kirang sekétja. Sampua nggalih pakéwed bu, djaragan sami ngentosi tumpakan, mila inggih radi sesak sawetawis”.