ḍuku baji mau. Ajaké rada gampang, amarga kowé duwé partisara saka S.M.P.”
Hartati : ,,Béndjing punapa anggén-kula ngaturaken serat! paturan punika, bapak ?”
R. Harga: ,,Enggal gawénen baé. Malah aku uga-dak kirim lajang marang kamas Darmahusada, mitraku kang dadi dokter ing pantiroga Semarang uga, anggampangna ketampané panjuwunmu iku,”
R. Ngt. Hatga sumela : ,,Jén bisa ketampan. ija malah tjedak karo adimu Hartawan, bisa ngulat-ulataké sekolahé. — Nanging asrama keputréné napa nggih empun mitajani ta pak ?”
R. Harga: ,,O, la, jén bab iku wis mitajani banget bu. Aku lan kowé ora’ susah nguwatiraké ing bab apa baé. Bab kuwarasané
botjah-botjah mesti direksa banget, tatanan lan kasusilané diwigatékaké. — Wis nduk, ora susah akéh? kang ko-pikir manéh, ndang gawéa lajang paturan. Bapak lan ibu najogjani banget
marang karepmu kang betjik iku, dak réewangi memudji ing rina-wengi. Sanadjan kekarepanmu kang durung ko-lairaké, rasané wis mantep ana ing atiku, kaja-kaja pantes banget nganggo ko-
lambari manteping tékadmu. Muga-muga Pangéran angidjabahana apa kang dadi panuwunmu. Sing sapa temen bakal tinemenan.”
Rara Hartati ora bisa mangsuli. Sadjaké ana kang krasa, bandjur ngadeg njat, lunga klépat, lakuné wirandungan, ngemu isin nanging kalegan. Déné R. Harga sakloron kari pandeng-pandengan karo mésem. Utjapé R. Harga: ,,Bu, ingatasé prakara iki, aku lan kowé ora mélu-mélu. Iki sawidjining bab kang gawat keliwat-liwat tumrapé Tati lan Wiwaha, kang mung bisa diawaki déning botjah loro mat déwé.' Bééé, ja mung muga-muga dadia djodo kang pinasti déning Kang Gawé Urip. Bisaku lan bisamu ngemori bab iki, bésuk jen ana sambat-sebuté sing pada duwé
karep.”
Let wetara sepuluhan dina saka angkating lajang paturané, Rara Hartati diteraké wong-tuwané lanang-wadon menjang pantiroga Semarang, amarga panjuwuné diparengaké, lan didawuhi tumuli énggal teka. Lega atiné R. Harga sakloron, njumurupi betjik-apiking. papan/padunungan Ian tatanan ing asramaning para
Djodo kang pinasti
4
