42
Abdiné wadon teka ngladèkaké wédang kopi rong tjangkir gedé.
Wiwaha : ,,La, pandjenengan endi mbakju, pangundjukané?"
Dènaju : ,,Aku mau wis ngombé nganti kuwaregen, saking wis kakèhen ḍèk bangun mau. Wis ta, iku pantjèn kanggo tjepakan kowé lan kamasmu.-Jem, djupukna endog mentah loro, pilihna sing isih anjar."
Abdi : ,,Inggih."
Dènaju : ,,Pun pak, pun saniki tjritȧné."
A.W. : „O, ja kuwi ta, mau bengi désa Kalisari kelebon kètju pitu. Kampak mau mlebu omahé kang Kadji Husèn. Kang Kadji lan anak-bodjoné ditlikung, banḍané dikampak gusis, ana pangadji telung éwon, déné duwité baé ana wolung atus. Wetuné kojok nganggo milara kang Kadji. Tudjuné réwangé ana kang turu sanga-
reping lumbung, tur dilalah nglilir, amarga rada kaḍemen. Mula bareng meruhi lelakon ing sadjroning ngomah, ja réwang mau kang awèh kabar menjang Kelurahan, bandjur ngunèkaké titir. Mangkono mungguh kang paḍa njumurupi déwé kaanan ing Kalisari iku. Déné bisaku kanda iki mung saka tjritaning lijan. Mula aku ora nganti tumeka ing papan kekétjon iku, amarga ana ing tengah dalan alas padjatèn, weruh ana wong pirang-pirang pada kerengan. Dak kira iku mesti tjampuhing pulisi lan durdjana, mula
ora ngango dak pikir manèh, aku lan Wi bandjur mèlu ngemori. Ketju kang ketjekel ana wong papat pada digawa menjang Kawedanan ditahan nganti saiki."
Dènaju : ,,Mung niku, mas?
A.W. : Ja wis kuwi purwa madya wusanané. Arep sing keprijé manèh wong wis tjuțel.""
Dènaju : „Ah, kok radi gèsèh kalih tjritané kang Sama upas Kawedanan dèk wau dalu".
A.W.: ,,Bisa uga ana gèsèhé, amarga kang Sama menangi sakabèh-kabèhé."
Dènaju : „O, nggih boten gèsèh, mung sing boten pandjenengan tjritakaké, nggih niku nalika sami kerengan, pantjèné kètju mesți
menang, amarga mungsuhé kari loro, mas Mantri kalih kang Sama tok, dadi jèn pandjenengan kalih Wi boten ngréntjangi utawi
