Kaca:Djodo Kang Pinasti.pdf/22

20

ibuné kang wetara wis rong taun ora kepetuk, Sawisé saguh mbésuk bakal bali tiltk marang Purwaredja, Wliwaha dililani mangkat. Mung satemené ating isth monggaemanggu owel ninggal Sang pinda Ratth: Apa kelakon ora sida mangkat ? Iba isiné déne wis kebandjur ora gelem ditjandet, Mesining sepéda-motor bandjur diuripakeé, gumrenggeng adjeg, mratandant menawa wis betjik temenan.
Dek samana korining omah menga, ........... djedul, Rara Hartatti mara kusung-kusung, karo tjlatu: ,,Mas, ........ mas, sampun bidal rumijin, punika lo kagunganipun taksih wonten ingkang kantun, Puntka rak kagungan-pandjenengan ta?" Rara Hartati ngulungaké wadah rokok marang Wiwaha.
Wiwaha: ,,O, inggih djeng, punika gadahan-kula. Wah sadjakipun kok isi kebak malih punika”., Sanadjan samono kéhing wangsulané Wiwaha, nanging ora ngulataké marang barang kang diulungaké, pidjer kesenengen njawang praéané Sang Rara, mula bener baé jén kldru kang ditampani. Kang ditjandak djebul tangané Sang Rara. Karo-karoné pada pandeng-pandengan, tempuking nétra karoné lin raketing tangan agawé sumedot lan kumepjuring ati, Sanadjan owel banget, tangané Sang Rara kepeksa dietjulaké déning Wiwaha, tjlatuné: ,,O, njuwun acared djeng. Inggih-inggih, punika wadah ses-kula, nuwun-nuwun"
 Hartati: ,,Inggih mas, kala wau dipun iséni malih kalijan ibu. Buntelan punika roti, lowung kagem sarapan sadéréngipun manggih restoran wonten ing kita ageng”.
 Sedjatiné sing ngistni rokok uga Rara Hartati déwé saka pakoné ibuné.
 Wiwaha: ,,Wah inggih djeng, sakelangkung nuwun. Mbok sampun susah-susah makaten”.
 Rara Hartati mung mésém baé karo ngulungaké buntelan. Wiwaha ora wani njawang nduwur tenggak maneh, kuwatir jén kisruh atiné lan andjaga adja nganti kléru manéh anggoné nampani, sing disawang genti tangané Rara Hartati kang alus ramping, uga nggeteraké atiné. Batiné Wiwaha : ,,Waduh, kodjur temenan aku jén ora ndang mangkat, sida ora mulih temenan aku iki mengko. Waduh njawa gondélana. raga, éling-éling Wi........."