Kita sami ngertos dateng ungel-ungelan: ,,Thomas tukang maido.” Pantjénipun kita sampun ndjinggleng kanti ngréméhaken dateng Thomas kémawon. Kita kedah ngertos ing pamaibenipun. Awit kita badé manggih ingkang kados mekaten punika ing salebeting manah lan gesang kita pijambak.
Thomas punika boten béda kalijan sakabat sanesipun, ngadjeng-adjeng dateng Mesih satjara daging: Gusti Jésus badé djumeneng radjanipun tijang Jahudi wonten ing negari Jerusalém. Gusti Jésus kaanggep kados kasugihan kadonjan. Sapunika Gusti Jésus sampun séda, ingkang dados pangadjeng-adjengipun para sakabat temah itjal. Mesih ingkang dipun adjeng-adjeng tjara donja sampun mrutjut, panganggepipun tumrap dateng Gusti Jésus sampun itjal babar-pisan, sapunika pijambakipun sampun boten gadah punapa-punapa.
Punapa kita inggih boten tjupet kados mekaten? Kita sami gadah kasugihan kadonjan werni-werni, setunggal-setunggal terus kapendet saking kita: Padamelan kita, pensiun, sesambetaning brajat, malah arta ingkang kantun sakedik ingkang taksih kita gadahi, inggih kapendet. Menawi sadaja punika wau itjal.. ladjeng pangadjeng- adjeng lan kumandel kita dados lemes.
Kita kedah sinau namung ndjagekaken dateng Gusti Allah, kétjalan sadaja ingkang sipat kadonjan, éwadene sadaja badé katjepeng awit gondélan dateng Pangéran.
Thomas kétjalan sadaja, margi pijambakipun kétjalan Gusti Jésus. Punika nedahaken sapinten aosipun Gusti Jésus kangge Thomas. Punapa aosipun Gusti Jésus inggih semanten agengipun tumrap kita? Kita énget dateng katresnanipun Thomas: ,,Pajo pada ndérékaké Pandjene- ngané mbélani ing sédané”. Pawingkingipun Thomas tumut mladjeng kalijan sakabat sanésipun, déné Gusti Jésus ingkang sampun masrahaken sariranipun tanpa suwala, Thomas pijambak boten mangertos. Tembungipun Thomas ingkang tanpa pangadjeng-adjeng pantes kita aosi.
Kita perlu ngawrataken pitadosipun Thomas katimbang kalijan pamaibenipun. Prakawis ingkang perlu pijambak