kesasar lan murugi pedjah, kados déné sepur ingkang andjlog saking eril, ambles ing wedi.
Menawi pambudidaja kita pijambak boten saged kalam- pahan, Gusti Allah rawuh srana kaélokanipun, Pandjenenganipun damel wiwitan ingkang énggal. Srana pangawasanipun Pandjenenganipun ndandosi gesang ingkang sampun ambles, srana dajanipun Pandjenenganipun ngénggalaken kakijatan ingkang sampun itjal. Kaélokan punika kamenanganing kawasanipun Gusti Allah ngungkuli alam ingkang sampun kapepetan déning dosa.
Lampahing kaélokan medal tatanan kekalih: Sepisan: ngleresaken tindakipun manusa ingkang sampun kadju- degan, kaping kalihipun katuntun dateng tatanan éng- gal: tatananipun Gusti Allah. Inggih punika nedahaken prakawis kekalih: pungkasaning gesang menggah ing kita punika pedjah, lan: wiwitaning gesang énggal sanadyana sampun pedjah.
Rijaja wijosipun Gusti Jésus punika pundjering kaélo- kan, sakatahing kaélokan kelebet ing ngriku. Kaélokan ing Pradjandjian Lami sami nedahaken dateng rijaja wau, prasasat pametja lan wewajangan bab punika. Kaé- lokan ing Pradjandjian Enggal punika asalipun saka ing rijaja wijosipun Gusti wau.
Wijosipun Gusti Jésus punika wiwitaning prakawis éng- gal, manusa ingkang kadosan dipun énggalaken déning Gusti Allah. Gusti Jésus punika trubusaning sogol saking Dawud, saking Israel, saking turunipun manusa, trubusan ingkang tukul saking siti pedjah.
Kadosdené Iskak, Simson lan Jochanan Pambaptis ingkang lair saking tijang, ingkang miturut tjara kalairan sampun boten gadah anak, mekaten Gusti Jésus mijos saking manusa ingkang kasukmanipun sampun pedjah. Kamanusan ingkang sampun pedjah wau pinaringan gesang kasukman déning Gusti Allah, temahan Gusti Jésus mijos: ka¢lokaning Allah. Manusa kasukman ingkang setunggal til punika kaparingaken dateng paramanusa srana kaélokanipun Gusti Allah.
Saking Pandjenenganipun Sang Kristus tuwuhipun bangsa manusa kasukman ingkang énggal. Kristus punika
122
